အခန္း ၁က်မ နာမည္ ေအးၾကည္ပါ။ က်မ ကရင္ျပည္နယ္ ဇဲြ ကပင္ေတာင္ေျခအနီး ရြာတစ္ရြာကပါ။ က်မ အိမ္ ေထာင္ျပဳၿပီး မငယ္ဆိုတဲ့ သမီးကေလး ၃ လ အရြယ္္မွာ က်မခင္ပြန္း ဆံုးပါးခဲ့ တာေၾကာင့္ အသက္ ၂၀ အရြယ္နဲ႔ က်မ မုဆိုးမျဖစ္ခဲ့ရတယ္။
က်မလည္းအေမအိုတစ္ေယာက္။ ကေလးတေယာက္ နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ခက္ရာခက္ဆစ္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း ေနခဲ့ရတယ္။ သမီး မငယ္ ၁ ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ ဆင္းရဲပင္ပန္းမႈကို အံတုလိုရင္းနဲ႔ က်မ ထိုင္းႏိုင္ငံ ဘန္ေကာက္ကိုတက္ၿပီး အိမ္အလုပ္သမအျဖစ္ လုပ္ ကိုင္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ပါတယ္။
အခန္း ၂ႏို႔စို႔အရြယ္သမီးကေလးကို ႐ုတ္တရက္ခြဲခြာလာခဲ့ေတာ့ က်မ ႏို႔ေတြတလမ္းလံုး တင္းလာ တယ္။ မခံႏိုင္တဲ့အခါ ႏုိ႔ေတြကိုညႇစ္ထုတ္လိုက္ရတယ္။ က်မရင္ထဲကေမတၱာတရားနဲ႔ သမီးေလးအတြက္၊ ထြက္လာတဲ့မိခင္ႏို႔ရည္ေတြဟာ ေတာလမ္းက ပုရြက္ဆိပ္ေတြရဲ႕ အ စာျဖစ္ကုန္တယ္။ မတတ္ႏိုင္ဘူးေလ။ ဖတဆိုးသမီးေလးေရွ႕ေရးကိုေတြးၿပီး က်မအလုပ္ လုပ္ဖုိ႔ တက္လာခဲ့တာပဲဆိုၿပီးအားတင္းလာခဲ့တယ္။
က်မ အသိတစ္ေယာက္အကူအညီနဲ႔ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ ဆူကူဗစ္မွာရွိတဲ့ ထိုင္းသူေဌး တ ေယာက္အိမ္မွာ တလကို ဘတ္ ၄၀၀၀ နဲ႔ က်မ အလုပ္လုပ္တယ္။
အခန္း ၃က်မ ဘန္ေကာက္ကိုေရာက္ၿပီး အိမ္ေဖၚအလုပ္လုပ္တယ္။ ပင္ပန္းလိုက္တာ။ မနက္ေစာ ေစာ ၅ နာရီေလာက္မွာ ထၿပီးေတာ့ ေျခေရာလက္ပါ တေနကုန္တေနခန္း အိမ္မွာရွိသမွ် အလုပ္ေတြကို လုပ္လိုက္ရတာ။ ညဥ့္ေတာ္ေတာ္နက္မွ အိပ္ရတယ္၊ တခါတေလ ညဥ့္ ၁၂ နာ၇ီေလာက္မွာ အိပ္ေပ်ာ္ခါစ၊ အိမ္ရွင္တေယာက္ေယာက္က အခန္းေခါက္ၿပီး ႏိႈးတယ္ဆို ရင္လည္း အိမ္ရွင္ေတြခိုင္းတာကို အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ လုပ္ေပးရတယ္။ ပင္ပင္ပန္းပန္းနဲ႔ အိပ္ ေပ်ာ္ခါစပဲရွိေသးတယ္ေလ။ မတတ္ႏိုင္ဘူး လုပ္ေပးရတာပဲ။ အိမ္အကူ အလုပ္သမဘ၀ ပဲေလ။
အခန္း ၄က်မ ဘန္ေကာက္မွာအလုပ္လုပ္ေနတာ ေနသားက်လာခဲ့ၿပီး ထိုင္းစကားလည္း အသင့္ အတင့္ေျပာတတ္ခဲ့ၿပီေလ။ တႏွစ္အတြင္း ရြာမွာရွိတဲ့ အေမနဲ႔သမီးမငယ္ကို ရသမွ်ေငြ ေတြအားလံုးကို တျပားမက်န္ပို႔ေပးခဲ့ပါတယ္။ ေရာက္စတုန္းကလို ပိုသီပတ္သီမႏိုင္ေတာ့ ဘူးေလ။ သမီးကို ႏို႔မတိုက္ရေတာ့တာၾကာၿပီးျဖစ္တာေၾကာင့္ ႏို႔လည္းမတင္း ေတာ့ဘူး။ ကရင္ျပည္နယ္ ရပ္နီးရြာနီးက မိတ္ေဆြတခ်ဳိ႕နဲ႔လည္း ေတြ႔ရဆံုရတယ္။ ေနသားတက် ျဖစ္လာခဲ့တာေပါ့။ ရြာမွာလိုထင္းလည္းမေခြရ၊ ေရလည္းမခပ္ရ၊ ဟင္းလည္းမခူးရ၊ ဖါးေတြ ငါးေတြလည္းမရွာရ၊ လိုခ်င္တာေတြကို အဆင္သင့္ သြား၀ယ္လိုက္႐ံုပါ။ ေနထိုင္စား ေသာက္ရတာေတြအားလံုး သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း၊ ေၾသာ္ သူမ်ားတိုင္းျပည္မ်ား ေရမီးေတြ ျပည့္စံုလိုက္တာ။ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး၊ ဘဏ္စနစ္ စာတိုက္စနစ္ အားလံုးေကာင္း တယ္။ လက္ကိုင္ဖုန္းေတြမ်ား ေစ်းေပါ့လိုက္တာ။ ရြာမွာ ျမင္ဖူးဖို႔ေနေနသာသာ ၿမိဳ႕မွာ ေတာင္ေတာ္႐ံုလူ ကိုင္ႏိုင္တာမွမဟုတ္တာ၊ ထိုင္းမွာေတာ့ဘတ္ေငြ ၅၀၀ ဆိုရင္ ကိုင္လို႔ ရတာေတာင္ရွိတယ္။ အေကာင္းေတြအသစ္ေတြဆိုရင္ ေထာင္ေက်ာ္ ေပးရတာေပါ့။
အခန္း ၅က်မ ထိုင္းကိုေရာက္လို႔ ၂ ႏွစ္တင္းတင္းျပည့္တဲ့ေန႔မွာ ရြာကအေမကဖုန္းဆက္လာတယ္။ မငယ္ေနမေကာင္းဘူး။ ေန႔ေရာညပါ တငိုငိုနဲ႔ က်မကိုေခၚေပးဖုိ႔ ပူဆာတယ္လို႔ ေျပာ တယ္။ ထမင္းလည္းမစား ညလည္းမအိပ္ပဲ ေမေမလာမွအိပ္မယ္။ ေမေမလာမွစားမယ္။ အဲလိုေျပာၿပီး တမိႈင္မႈိင္တေတြေတြ ျဖစ္ေနတတ္တယ္လို႔ေျပာလာတယ္။ က်မကလည္း မုန္း၀ယ္ေကၽြး၊ အ၀တ္ေတြေကာင္းေကာင္း၀ယ္ေပး၊ ေပ်ာ္ေအာင္ထားဖုိ ့အေမ့ကိုမွာလိုက္ ရတယ္။ က်မလည္း က်န္းမာေအာင္ေနၿပီး အလုပ္ႀကိဳးစားၿပီးလုပ္တယ္။ အိမ္ရွင္ကလည္း အေနၾကာလာေတာ့ ရင္းႏွီးလာတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ႏွစ္ကိုေရာက္လာေတာ့ အေမက လူ ၾကံဳနဲ႔လည္းမွာသလို ဖုန္းလည္းမၾကာမၾကာဆက္လာတယ္။ မငယ္ေတာ္ေတာ္ေနမေကာင္း ျပန္လာခဲ့ဖုိ႔မွာတယ္။ ရြာကတိုင္းရင္းေဆးဆရာနဲ႔ ကုသလိုလည္း မရ။ ၿမိဳ႕ကဆရာ၀န္ဆီ သြားျပေတာ့လည္း အားရွိတဲ့အစားအစာေတြကိုေကၽြး။ ဘာေရာဂါမွမရွိ ဘူးလို႔ေျပာတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေမက ကေလးအေျခအေန ေတာ္ေတာ္ဆိုးတယ္လို႔ ေျပာလာတယ္။
က်မလည္း သမီးေလးမငယ္အတြက္ စိုးရိမ္စိတ္ေတြ၀င္လာၿပီးေတာ့ အိမ္ရွင္သူေ႒းဆီးမွာ ခြင့္ေတာင္းၿပီ ရြာကိုျပန္ဖုိ႔ ျပင္ဆင္လိုက္ေတာ့တယ္။
အခန္း ၆က်မ ဘန္ေကာက္ ေမာ္ခ်စ္အေ၀းေျပးကားဂိတ္ကေန လက္မွတ္၀ယ္ၿပီး ညအဆင္းကားနဲ႔ လိုက္လာခဲ့တယ္။ မိုးလင္းလို႔ မဲေဆာက္အ၀င္ေရာက္ေတာ့ ဘန္ေကာက္က ဆင္းလာတဲ့ ကားေပၚကပါသမွ် ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြကို ဆင္းခိုင္းတယ္။ ၿပီးေတာ့အခ်ဳပ္ကားနဲ႔ မဲ ေဆာက္အခ်ဳပ္ခန္းကို ေခၚသြားတယ္။ မြန္းလြဲပိုင္းေလာက္ေရာက္ေတာ့ ျမ၀တီဘက္ ကမ္းက ဒီေကဘီေကဂိတ္ေတြကို သြားပို႔တယ္။ ထိုင္းႏိုင္ငံအႏွံ႔အျပားက ထိုင္းပုလိပ္ေတြ ဖမ္းဆီးခံရတဲ့လူေတြ။ အျခားအေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ကို ျပန္လာတဲ့ ျမန္ မာေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ အဲဒီမွာက်မအံ့ၾသတယ္။ ဘန္္ေကာက္ကဆင္းလာရင္ အဲဒီ ဒီေက ဘီေအဂိတ္မွာ ဘတ္ ၁၅၀၀/၂၀၀၀ ေပးရတယ္။ ပိတ္ဆံမပါရင္ဖုန္းေတြသိမ္းတယ္။ မိတ္ ေဆြေတြဆီကိုေငြမွာရတယ္။ ေလာေလာလတ္လတ္ ေငြမေပးႏိုင္တဲ့လူေတြကို ဒီေကဘီ ေအအဖြဲ႔ေတြက ဆက္ဆံလိုက္တာမ်ား မၾကား၀ံ့မနာသာပဲ။ က်မလည္းဘတ္ ၁၅၀၀ ေပး ၿပီးေတာ့ ျမတ၀တီၿမိဳ႕ထဲကို လာခြင့္ရခဲ့တယ္။ ကားလက္မွတ္၀ယ္ၿပီး အသိတစ္ေယာက္ အိမ္မွာ တစ္ညအိပ္လိုက္တယ္။
အခန္း ၇က်မ ျမ၀တီကေန ရြာအျပန္လမ္းတေလွ်ာက္ ကားေပၚမွာ စိတ္ကူးေလးနဲ႔ ေပ်ာ္လာခဲ့ တယ္။ ႏို႔စို႔ကေလး အရြယ္မွာ ထားခဲ့ရတဲ့ သမီးမငယ္ ခု ၄ ႏွစ္အရြယ္ဆိုေတာ့ ခ်စ္စရာေလး ရွိမွာေပါ့။ ဂါ၀န္လွလွေလး၊ ဖိနပ္လွလွေလး၊ ဦးထုတ္လွလွေလး ၀တ္ေပး လိုက္မယ္။ လာခါနီး ၀ယ္လာတဲ့ ငါးမူးသား ေရႊဆြဲႀကိဳးေလး ဆြဲေပးမယ္။ အရင္ပို႔ထားတဲ့ ေငြေတြနဲ႔ ခုပါလာတဲ့ ေငြေတြနဲ႔ တခုုခုရင္းႏွီးၿပီးေတာ့ အေမအိုရယ္ သမီးမငယ္ရယ္ ေပ်ာ္ ေပ်ာ္ေနမယ္ေပါ့။ သမီးေလးကို ပညာသင္ေပးမယ္။
အလွဴေတြႏိုင္သမွ်လုပ္မယ္။ က်မအေတြးေတြက ေပ်ာ္စရာေတြျပည့္လို႔။ ဒီလိုနဲ႔ ညေန ေစာင္းေတာ့ က်မရြာကိုေခ်ာေမာစြာနဲ႔ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ သမီးအတြက္၊ အေမ့ အတြက္ စားစရာေတြ၀တ္စရာေတြ၊ ကစားစရာေတြ အမ်ားႀကီး၀ယ္လာခဲ့တယ္။ ရြာကို၀င္လိုက္ တယ္ဆိုရင္ပဲ၊ ရြာကလူေတြကဘန္ေကာက္မွာ အလုပ္လုပ္ေနၾကတဲ့ သားသမီးေတြ။ ခင္ ပြန္းသည္ေတြ၊ အေဖအေမေတြကို သာေၾကာင္းမာေၾကာင္း ေမးလိုက္ၾကတာ၊ မတ္တတ္ ေျဖရင္းန႔ဲ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာမွ အေမနဲ႔သမီးမငယ္တို႔အိမ္ကို ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ေရာက္ခဲ့ေတာ့တယ္။
အခန္း ၈အိမ္ျခံထဲ၀င္းလိုက္ၿပီးေတာ့ အိမ္ေရွ႕ေခြးကတက္အခန္းေပၚကို ပါလာတဲ့ အိပ္ေတြတင္ လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အေမ့ကိုေအာ္ေခၚလိုက္တယ္။ သမီးကိုေအာ္ေခၚ လိုက္တယ္။
“အေမ…အေမ…သမီး..သမီး…မငယ္…အေမ ျပန္လာၿပီးေလ”
“သမီးျပန္လာၿပီးလား အေမတို႔အိပ္ယာေပၚမွာ၊ လာခဲ့ေလ။ ေျမးေလးေတာ့ ညည္းျပန္လာ မယ္ဆိုၿပီး မနက္ကတည္းက ျခံ၀ကထိုင္းေစာင့္လိုက္။ အိမ္တံခါး၀ကထိုင္ေစာင့္လိုက္ တ ေနကုန္ပဲ။ ငိုလိုက္ ေမွ်ာ္လိုက္နဲ႔တေနကုန္ပဲ။ ေနညိဳေစာင္းလာတဲ့အထိ သမီး မေရာက္ လာေတာ့ အိပ္ခ်င္ လို႔ေျပာတယ္။ အေမလာရင္ သူ႔ကိုႏႈိးပါတဲ့။ လာလာသမီးလာ”
က်မလည္း အေျပးကေလးသမီးေလး အိပ္ရာကို ေရာက္သြားတယ္။
“သမီးေလး…မငယ္…သမီး…မငယ္…
က်မေခၚလည္းေခၚလႈပ္လည္းႏိႈးလိုက္ပါတယ္၊ မငယ္ေလးမ်က္လံုးေတြ ပြင့္လာၿပီးေတာ့ က်မကိုေခၚတယ္။ အသံကတိုးညႇင္းလြန္းတယ္။ မငယ္က
“အေမျပန္လာၿပီလားဟင္……အင့္”
က်မလက္ေပၚမွာပဲ သမီးေလးေပ်ာ့ေခြဆင္းသြားတယ္။
အခန္း ၉“သမီး..သမီး….ျဖစ္မွျဖစ္ရေလသမီးရယ္…..ေမေမျပန္လာၿပီေလ သမီးေလးရဲ႕…ေမ့ေမ့ကို ေတြ႔ခ်င္တယ္ဆို၊ သမီး … မငယ္ … သမီး … ေခၚလို႔မရေတာ့ဘူး … လုပ္ၾကပါအံုး … ဟီး … ဟီး …..”
“ေျမးေလး…မငယ္…ဖြားဖြားေျမးေလး… အျဖစ္ဆိုးလိုက္တာကြယ္။ ေျမးေလးေမေမေရာက္ၿပီေလ… ေမေမေရာက္ရင္ ေျမးကႏိႈးပါဆို … ဖြားဖြားႏိႈးေနတယ္ ေလး … ေျမးေလး … ထေတာ့ေလ .. ေမေမနဲ႔စကားေတြ ထေျပာအံုးေလ … ဟီး …. ငါ့ေျမးေလးဆံုးရွာၿပီး…ကယ္ၾကပါအံုးရွင္ …..”
“ဆိတ္မ နင့္သမီး ႏို႔မစို႔ရေတာ့ဘူး……..”
“ပဲ…..ပဲ…..ပဲ…..ပဲ ဟဲ…..ဟဲ….”
တပဲပဲေအာ္ၿပီး၀င္လာေသာ ႏို႔ညႇစ္ဆိပ္မကို ေျပာလွ်က္မိခင္ႀကီးက ေအာ္ငိုရွာတယ္။ အ ျပင္မွာ အိမ္နီနားခ်င္းမ်ား ၀ိုင္အံုေရာက္ရွိ လာၾကတယ္။
အခန္း ၁၀“သမီးေအးၾကည္။ ေျမးေလး မငယ္ဟာ အသက္၂ႏွစ္ေလာက္ရွိလာတဲ့အခါ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ရႊင္ ရႊင္ မရွိေတာ့ဘူး။ ေဆာ့လည္းမေဆာ့ေတာ့ဘူး။
သမီးဘန္ေကာက္က မီးေက်ာင္းကန္တို႔။ ျမဘုရားတို႔မွာရိုက္ထားတဲ့ ဓါတ္ပံုကိုေန႔တိုင္း ၾကည့္ၿပီးေတာ့။ တငိုငိုျဖစ္လာတယ္။ ထို္င္းကျပန္လာတဲ့လူေတြဆီသြားၿပီး ေမေမနဲ႔ေတြ႔ ခဲ့လား။ ဘယ္ေတာ့ျပန္လာမလဲ။ အဲဒီလို သြားေမးၿပီး၊ ျပန္လာတဲ့ညေတြဆိုရင္ သူ မအိပ္ ေတာ့ဘူး။ ရြာကိုၿမိဳ႕ကေနၿပီး ဗြီဒီယိုတို႔ဘာတို႔လာျပလို႔ရွိရင္ အျခားကေလးေတြဆို ေပ်ာ္ လို႔။
မငယ္ကိုေခၚေတာ့၊ ေမေမလာမွၾကည့္မယ္။ စားစရာေကၽြးေတာ့လည္း ေမေမလာမွစား မယ္။ အိပ္ေတာ့လည္းေမေမလာမွအိပ္မယ္။ ငါေလ ေခ်ာ့လိုက္ရတာ မေျပာနဲ႔ေတာ့။ တ ေန႔ထက္တေန႔ဆိုးလာတာေတြ႔လို႔ သမီး ကိုမွာတာေပါ့။ အိပ္ယာကႏိုးလာရင္လည္း ဖြားဖြား ေမေမလာၿပီးလား။ ေရာက္ၿပီလား၊ ေမေမသမီးကိုမခ်စ္ေတာ့လို႔မလာတာလား၊ အဲလိုပဲေမးေနေတာ့တာ”
“ျဖစ္မွျဖစ္ရေလသမီးရယ္။ ေမေမ့ကိုလြမ္းလို႔ သမီးေလးရင္ကြဲနာက်ၿပီး ေသခဲ့ရတာ။ ေမေမခ်စ္တာေပါ့သမီးရယ္။ ဘန္ေကာက္မွာရွိတဲ့၊ အခ်ိဳ႕ေတြဆိုရင္ အိမ္ေထာင္ေတြျပဳၾက တယ္။ ေမေမကသမီးေလးအတြက္ ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႔မစဥ္းစားဘူး။ ေမေမကေတာ့ သမီးေလးအတြက္ သူမ်ားတိုင္းျပည္မွာ သူတပါးမလုပ္ခ်င္တဲ့၊ အိမ္ေဖၚအလုပ္ကိုလုပ္ၿပီး သမီးေလးေရွ႕ေရးအတြက္ အလုပ္လုပ္ေနခဲ့တယ္။ ခုေတာ့ သမီးေလးလည္းဆံုးၿပီ။ ငါ့ ရည္မွန္းခဲ့တဲ့ မိသားစုဘ၀ဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွမရ ႏိုင္ေတာ့ပါလား၊ သမီးေလး ေကာင္း ရာသုဂတိကိုလားဖို႔ ေမေမနဲ႔ဖြားဖြားဆြမ္းသြတ္အမွ်ေ၀းေပးအံုးမယ္ သမီရယ္။ ေနာင္ဘ၀ ဆက္တိုင္းဆက္တိုင္းမွာမိခင္နဲ႔ ရင္အုပ္မကြာ ေႏြးေထြးစြာေနထိုင္ရတဲ့ဘ၀ကို သမီးမငယ္ ေရာက္ ရွိႏိုင္ပါေစလို႔ ေမေမ ေန႔တိုင္းဆုေတာင္းေပးေနမယ္သမီး”
“သမီး ေအးၾကည္၊ တရားနဲ႔ေျဖၾကရမယ္။ သတၱ၀ါတခု ကံတခုေပါ့ကြယ္။ သမီးေလး ဘယ္ေလာက္ပူေဆြးမယ္ဆိုတာ ေမေမသိတယ္။ ေမေမလည္း သမီးဘန္ေကာက္ကို တက္သြားကတည္းက ဆိတ္္မတစ္ေကာင္၀ယ္ၿပီး ငါႏို႔ညႇစ္ၿပီး မငယ္ကိုေမြးခဲ့တယ္။ ဆိတ္ မကလည္း အလြန္နားလည္တယ္။ ရြာထဲမွာ သူတပါး သီးပင္စားပင္ေတြကို မစား ဘယ္ ေတာ့မွ မစားဘူး။ သူ႔ကိုေကၽြးမွစားတာ။ တိရိစာၦန္ျဖစ္ေပမယ့္ အထူးသန္႔ရွင္းတယ္။ အ ေပါ့အေလးကို လူနဲ႔ေ၀းတဲ့ေနရာေတြမွာသြားစြန္႔တယ္။ သိပ္လိမၼာတာ။ ေျမးေလးကို သူ ကူၿပီးေစာင့္ေပးတယ္။
သူ အစာ၀လာၿပီးျပန္လာရင္ ေျမးေလးအနားမွာ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ေနတာ။ သူေမြး ထားတဲ့သမီးေလးလိုပဲ။ သိပ္ေလးစားစရာေကာင္းတယ္။ ရြာျပင္တစ္ေနရာမွာ သူအစာ စားေနလို႔ တစ္ေယာက္ေယာက္က ေဟ့ဆိတ္မ နင့္သမီးႏို႔ဆာလို႔ငိုေနတယ္ နင္ျပန္ေတာ့ လို႔ေျပာလိုက္ရင္္ တပဲပဲေအာ္ၿပီး အိမ္အေရာက္ေျပးလာတယ္။ အိမ္ေရာက္ရင္ မငယ္ကို ပတ္ရွာေတာ့တာပဲ။ မငယ္ကိုေတြမွ သူေအာ္တာကိုရပ္တာ။ ေျမးေလးဆံုးတဲ့ေန႔ ကတည္း က သူမႈိင္ေနတယ္။ အစာလည္း ေကာင္းေကာင္းသြားမစားဘူး။ ခုၾကည့္ေလ ငါတို႔သား မိႏွစ္ေယာက္လို လူစကားမေျပာတတ္လို႔သာ၀င္မေျပာႏုိင္တာ သူမ်က္လံုးမွာ မ်က္ရည္ ေတြနဲ႔ပါလား။ နင္လည္းငါတို႔လို ခံစားေနရမွန္းသိပါတယ္။ နင္လည္းႏို႔ တိုက္ခဲ့တဲ့ အေမ တေယာက္ပဲေလ။ ဒီအေမေတြဘယ္လိုေျဖရမလဲသမီးရယ္။ ။
(ခရီးလြန္ မိခင္၊ဖခင္မ်ား။သား၊သမီးမ်ားအား ျပန္လာႏိုးေမွ်ာ္ကိုးေနသူမ်ား ဘယ္ေလာက္ မ်ား ရွိေနၿပီလဲ)
ေက်ာ္ေသာင္း
၂၀၀၉ စက္တင္ဘာ ၂ ရက္နံနက္ ၃ နာရီ ၃၅
မဲေဆာက္ၿမိဳ႕မွာရွိတဲ့ က်ပန္းလုပ္စားတဲ့သူေတြရဲ့ ဘဝအေၾကာင္းကုိ က်ေနာ္ သိသ ေလာက္ ေဖာ္ျပလုိက္ပါတယ္။ စုိက္ပ်ဳိးေရးကုိမွီခုိၿပီးေတာ့ က်ပန္းလုပ္စားတဲ့ သူေတြ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းကုိ မွီခုိၿပီးေတာ့က်ပန္းလုပ္စားတဲ့သူေတြ ကုန္တင္ကုန္ခ်ဆုိတဲ့ လုပ္ငန္းကုိ္အမွီျပဳၿပီးက်ပန္းလုပ္စားတဲ့ သူေတြရွိၾကပါတယ္။ သူတုိ႔ေတြကေတာ့ အလုပ္ ရွင္ မယ္မယ္ရရမရွိဘဲ မိ္သားစုစားဝတ္ေနေရးအတြက္ ၾကဳံတဲ့အလုပ္ကုိ ဝင္ေရာက္လုပ္ ကုိင္ရင္း မိသားစုစားဝတ္ေနေရးအတြက္ အဆင္ေျပေအာင္ ဖန္တီးတည္ေဆာက္ၾကပါ တယ္။ ဒါကေတာ့ က်ပန္း အလုပ္သမားေတြရဲ့ ဘဝအစိတ္ပုိင္း တခုပါ။
